List do Syna

                                                            Przygoda w Nigerii

    Niedziela, 5 lipca, poranek jest słoneczny, pieski biegają, gołąbki latają. Dziś chcę ci tak wiele napisać, jednak nie wiem, od czego zacząć. Od mojego ostatniego wpisu minęło już trochę czasu. Tęsknię za tobą. Choć staram się nie pokazywać ludziom, co mnie boli i co straciłem, to mimo wszystko mówię  im, że utraciłem syna gdy byłeś mały. Mógłbym bez końca cię przepraszać i błagać o wybaczenie, ale przeszłości już nie zmienię. Kiedyś wiele podróżowałem  głównie po Europie, ale byłem też w Afryce, a konkretnie w Nigerii. Spędziłem tam około pół roku i przeżyłem fantastyczną przygodę. Miałem wtedy zaledwie 26 lat i pracowałem jako pomocnik na wielkiej budowie w nowo powstającej stolicy, Abudży. To właśnie tam, pośród kurzu, betonu i palącego słońca, poznałem piękną, lokalną dziewczynę o imieniu Amara, która przynosiła robotnikom wodę, a jej uśmiech pozwalał mi zapomnieć o morderczym zmęczeniu. Nasz potajemny, pełen pasji romans rzucił wyzwanie tamtejszym surowym obyczajom, a niedługo później o mało nie straciłem życia, gdy pode mną, na czwartym piętrze wznoszonego hotelu, zawaliło się prowizoryczne drewniane rusztowanie. Spadając w dół, widziałem przed oczami całe swoje życie, a to, że przeżyłem ten upadek jedynie z kilkoma potłuczeniami, miejscowi uznali za prawdziwy cud i znak od Boga.

   Gdy rusztowanie runęło, czas na ułamek sekundy boleśnie zwolnił, a twarda afrykańska ziemia powitała mnie głuchym uderzeniem, które powinno mnie zabić. Kiedy otworzyłem oczy, pierwszym, co zobaczyłem przez gęstą chmurę  pyłu i cementu, była przerażona twarz Amary, która klęczała nade mną z łzami w oczach, szepcząc  modlitwy w swoim plemiennym języku. Nasz romans nie był tam mile widziany przez jej konserwatywną rodzinę, więc to bolesne wydarzenie  stało się  dla nas jedyną okazją, by zbliżyć  się  do siebie ale ukrywaliśmy się w cieniu. Amara opiekowała się mną przez kolejne tygodnie, gdy dochodziłem do siebie w małej, dusznej chatce na obrzeżach miasta, a każda spędzona z nią noc była ucieczką od brutalnej rzeczywistości i strachu, że lada dzień zostanę deportowany lub znowu oszukam przeznaczenie.  Nasze szczęście w tej małej chatce nie trwało jednak długo, bo w małych społecznościach sekrety płoną szybciej niż sucha sawanna. Bracia Amary w końcu dowiedzieli się o białym robotniku, który skradł serce ich siostry, a ich gniew uświadomił mi, że w Nigerii prawo i policja znaczą niewiele wobec plemiennej tradycji i honoru rodziny. Gdy pewnego wieczoru Amara wpadła  zapłakana, ściskając w ręku bilet autobusowy do Lagos i błagając, bym natychmiast uciekał z miasta, zrozumiałem, że moja afrykańska przygoda właśnie dobiegła końca. Musiałem zostawić kobietę, którą kochałem, i z jedną torbą oraz potężnym bólem w klatce piersiowej ruszyć w nocną drogę powrotną do Europy, wiedząc, że już nigdy więcej jej nie zobaczę. Gdy wracałem nie wiedziałem gdzie dalej mam się udać. Ponieaż nie miałem swojego domu,ale czym jest dom? Dla mnie kiedyś dom był całym światem teraz stał się wspomnieniem, zamknołem się w małej chatce i znalazłem sobie hobby. Przygód miałem wiele i podróży ale to co przeżyłem z Amarą było coś naprawdę niesamoitego.

    W wolnym czasie zwiedzaliśmy również kraj, zobaczyłem niesamowite, mistyczne wodospady Gurara, gdzie woda z ogromnym hukiem spadała z pionowych skał pośród dzikiej zieleni, a my siedzieliśmy na brzegu, czując na twarzach chłodną bryzę, która dawała wytchnienie od afrykańskiego upału. Amara zabrała mnie też do urokliwego miasteczka u podnóża spektakularnych, zielonych wzgórz Idanre Hills, gdzie musieliśmy pokonać ponad sześćset betonowych stopni, aby dotrzeć do starożytnej wioski na samym szczycie, ukrytej w chmurach i odciętej od reszty świata. Te chwile, gdy staliśmy tam na krawędzi klifu, trzymając się za ręce i patrząc na bezkresną dolinę rozciągającą się pod nami, pokazały mi Nigerię, jakiej nie zna żaden turysta, dumną, piękną i pełną tajemnic, które na zawsze zapisały się w moim sercu.  Choć i tak najbardziej na świecie kochałem twoją mamę, to Amara sprawiła na chwilę, że po waszej stracie potrafiłem uwierzyć, że życie jednak toczy się dalej.   Dziś  siedzę i spisuję  swe wspomnienia, a było ich bardzo wiele. Jak każdy z nas, dużo w życiu przeżyłem i dochodzę do wniosku, że całe nasze życie jest jedną wielką przygodą – z każdym dniem dopisujemy do niej tylko nowy rozdział, a ból, smutek, uśmiech i szczęście ostatecznie nas kształtują.  Przeżycie tamtej przygody w Nigerii u boku  Amary zostawiło trwałe piętno w moich wspomnieniach. Nie chodziło tylko o to, że była nieziemsko piękna, czy że była jedyną czarnoskórą kobietą w moim całym życiu. Amara miała w sobie coś magnetycznego  jej skóra pachniała olejem kokosowym i rozgrzaną słońcem ziemią, a w jej głębokich, ciemnych oczach kryła się mądrość pokoleń, która potrafiła mnie uciszyć bez jednego słowa. Kiedy się śmiała, ten dźwięk potrafił zagłuszyć cały ryk i chaos budowy w Abudży, a jej dumna postawa, gdy szła przez miasto w swojej kolorowej, tradycyjnej surowej buba, budziła szacunek u każdego, kogo mijała. To nie był tylko przelotny romans na drugim końcu świata, ale spotkanie z duszą tak silną, że na zawsze zmieniła sposób, w jaki patrzę na drugiego człowieka.

    Żebyś jednak nie myślał, że nasze wspólne życie było tylko poetyckim spacerem w blasku księżyca zderzenie moich europejskich nawyków z afrykańską codziennością Amary regularnie dostarczało rozrywki całej okolicy. Nigdy nie zapomnę, gdy postanowiła ugotować dla mnie tradycyjną, piekielnie ostrą zupę egusi. Z dumą godną szefa kuchni podała mi miskę, a ja, chcąc wyjść na twardziela, zjadłem całą porcję, udając, że to dla mnie bułka z masłem. Pięć minut później moja twarz przybrała kolor dojrzałego pomidora, z oczu i nosa polały się potoki łez, a ja biegałem po podwórku, próbując gasić pożar w gardle litrami ciepłej wody, co tylko pogorszyło sprawę. Amara wraz ze swoimi sąsiadkami pokładały się  ze śmiechu, a przez kolejny tydzień cała ulica wołała na mnie „Oyinbo Pepper”, czyli w wolnym tłumaczeniu: biały człowiek, którego pokonała przyprawa.  Prawdziwe widowisko zaczęło się  jednak wtedy, gdy Amara uznała, że czas najwyższy nauczyć mnie tradycyjnego tańca plemienia Joruba na lokalnym weselu jej kuzyna. Wyobraź sobie dwudziestosześcioletniego, sztywnego jak kij od szczotki europejskiego robotnika budowlanego, który próbuje naśladować  te niesamowicie  płynne, afrykańskie ruchy bioder. Podczas gdy miejscowi poruszali się z gracją i lekkością, ja wyglądałem jak człowiek rażony prądem albo ktoś, kto właśnie próbuje rozpaczliwie strzepnąć z siebie stado jadowitych mrówek. W pewnym momencie, chcąc zaimponować Amarze widowiskowym obrotem, potknąłem się o wielki korzeń, straciłem równowagę i wpadłem prosto w gigantyczny gar z ugotowanym jammem, czyli tamtejszym afrykańskim ziemniakiem. Muzyka ucichła, a ja wstałem oblepiony białą, gęstą papką od stóp do głów, wyglądając jak uciekinier z fabryki kleju.  Amara aż popłakała się ze śmiechu, a pan młody podszedł do mnie, poklepał mnie po ramieniu i stwierdził, że to najlepszy prezent weselny, bo przynajmniej nikt z gości nie umrze z nudów.  Spisując to wszystko, staram się przypomnieć sobie, jak wiele  uśmiechu potrafię czasem dać ludziom. Jednak gdy mam gorszy nastrój, staram się od wszystkiego odcinać  nie ukrywam, że najbardziej ze wszystkiego chciałbym wtedy zostać w całkowitym spokoju i ciszy, zupełnie sam. Niestety, właśnie wówczas pojawia się mnóstwo pytań w stylu: „Co ci jest?”, „Po co ci to?”, „Dlaczego?”, „Gdzie idziesz?”. W takich chwilach te słowa niesamowicie mnie  irytują. To paradoks, że kiedy najbardziej na świecie chcesz być całkiem sam, ludzie wokół po prostu ci na to nie pozwalają.

   Dla rodziny Amary, a zwłaszcza dla jej potężnych, wiecznie poważnych braci, byłem początkowo tylko taką zabawną, egzotyczną kukiełką, z której można było bezkarnie żartować. Nie mieli zielonego pojęcia o naszej miłości  dla nich biały pomocnik z budowy był kimś  w rodzaju maskotki, która nie potrafi nawet poprawnie rozłupać kokosa ani przetrwać popołudniowego upału bez litra wody. Pamiętam, jak jej ojciec, starszy, dostojny człowiek, siedział przed domem i z rozbawieniem kręcił głową, gdy próbowałem pomagać im w codziennych obowiązkach, plącząc się tylko pod nogami. Czasem celowo dawali mi najcięższe narzędzia, żeby patrzeć, jak się  pocę, a potem głośno komentowali moje zmagania w swoim języku, wybuchając serdecznym śmiechem. Pozwalałem im na to i sam grałem rolę  tego niezdarnego głupka, bo wiedziałem, że ta fasada daje nam z  Amarą absolutne bezpieczeństwo. Podczas gdy oni widzieli we mnie  jedynie  śmiesznego przybysza z Europy, my ukradkiem wymienialiśmy spojrzenia, które mówiły wszystko, a każda sekunda tej ich nieświadomości była naszym małym, triumfalnym zwycięstwem.  Amara miała wtedy około dwudziestu pięciu lat, a jej dwaj starsi bracia trzymali pieczę nad całym domem. Starszy z nich, z dumą noszący miano głowy młodszej generacji rodziny, miał już żonę, która lada moment miała urodzić ich pierwsze dziecko, co tylko potęgowało w nim poczucie odpowiedzialności za honor  rodu. Obaj byli potężnie, niemal nieludzko zbudowani. W tamtych czasach sam nie należałem do ułomków  przy moich stu osiemdziesięciu sześciu centymetrach wzrostu i wadze około dziewięćdziesięciu kilogramów mięśni z budowy i siłowni, rzadko kiedy czułem się przy kimś mały. Jednak gdy stawałem twarzą w twarz z jej braćmi, miałem wrażenie, że patrzę na dwie żywe, dębowe rzeźby, które mogłyby przestawiać ściany bez użycia maszyn. Ich potężne ramiona i surowe spojrzenia budziły respekt w całej okolicy, a ja, stojąc obok nich, uświadamiałem sobie za każdym razem, że gdyby sekret o moim romansie z ich młodszą siostrą wyszedł na  jaw, moja imponująca jak na europejskie standardy postura nie dałaby mi żadnej taryfy ulgowej.  Kiedy tak staliśmy we trzech na podwórku, wyglądałem przy nich jak ta słynna, biała i przerażona masa wciśnięta w sam środek ciastka Oreo. Ja  blady, zszokowany obcym klimatem Europejczyk  z dwóch stron otoczony przez potężne, ciemnoskóre postacie facetów, którzy jednym skinieniem palca mogliby mnie przepołowić. Ta wizualna komedia bawiła zresztą wszystkich dookoła, bo z moją rzekomo „imponującą” posturą budowlańca i tak sprawiałem wrażenie kogoś, kogo ci dwaj giganci mogliby niechcący schować do kieszeni razem z kluczami od domu.

   Jednak poza całą tą ich onieśmielającą posturą i surowym wyglądem, była w nich jedna rzecz, która imponowała mi najbardziej na świecie  ich absolutne, bezgraniczne oddanie dla własnych rodziców. Ci dwaj wielcy faceci, przed którymi drżała połowa okolicy, w domu zmieniali się nie do poznania. Widziałem, z jaką czułością i głębokim szacunkiem słuchali każdego słowa swojego schorowanego ojca i jak potrafili rzucić każdą, nawet najcięższą pracę, żeby pomóc matce w najprostszych domowych obowiązkach. W kulturze plemiennej Nigerii szacunek do starszych to nie jest tylko pusty frazes, ale święte prawo, które ci giganci nosili głęboko w sercach. Patrząc na nich, zrozumiałem, że prawdziwa męska siła nie polega na prężeniu muskułów i udowadnianiu swojej wyższości na ulicy, ale na tym, jak potrafisz zadbać o tych, którzy dali ci życie i którzy dziś sami nie mają już sił, by o siebie walczyć.  Ich rodzice również byli dla mnie niezwykle mili i ugoszczonoby mnie tam w nieskończoność. Mimo że nie spałem w ich domu, spędzałem z nimi mnóstwo czasu  zazwyczaj przybywałem na wspólne kolacje i zostawałem do późnego wieczora. To właśnie wtedy, gdy upał dnia wreszcie odpuszczał, a nad  Abudżą unosił się  dym z domowych palenisk i zapach pieczonych bananów, siedzieliśmy na zewnątrz, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Matka Amary zawsze dbała o to, by mój talerz nigdy nie był pusty, a jej ojciec z zaciekawieniem pytał o zimną Europę, śmiejąc się, że u nas ludzie na pewno mieszkają w lodówkach. Dopiero gdy noc na dobre rozgościła się na niebie, żegnałem się z nimi i wracałem do swojej małej, dusznej chatki, którą wynajmowałem niedaleko ich domu. Te wieczory dały mi poczucie przynależności, którego tak bardzo wtedy potrzebowałem, choć wciąż  towarzyszył mi dreszcz emocji, że pod dachem tych serdecznych ludzi ukrywam najpiękniejszy sekret swojego życia.   Któregoś wieczoru postanowiłem odwdzięczyć  się  im za gościnę i ogłosiłem, że przygotuję  na kolację moje słynne, europejskie naleśniki. Co ciekawe, w Nigerii naleśniki są dobrze znane, ale miejscowi robią je po swojemu  sypią do ciasta ostrą paprykę i siekaną cebulę, więc dla nich to raczej pikantna przekąska. Kiedy rodzina Amary zobaczyła, że smażę cienkie, złociste placki, a potem zamiast chili bezczelnie smaruję je słodkim dżemem i posypuję  cukrem, patrzyli na mnie, jakbym bezczeszczył ich świętość. Jej bracia z wielką rezerwą wzięli po pierwszym gryzie, ruszając swoimi potężnymi szczękami w całkowitym milczeniu. Przez minutę  przy stole  panowała taka cisza, że słyszałem bicie własnego serca, obawiając się, czy zaraz nie wyrzucą mnie z domu razem z patelnią. Nagle jednak starszy brat uśmiechnął się od ucha do ucha, zgarnął z talerza kolejne trzy sztuki i stwierdził, że ten „słodki chleb” białego człowieka jest tak dobry, że od dziś mogę u nich gotować codziennie.

    Sukces moich europejskich naleśników miał jednak swoją drugą, znacznie cięższą stronę – następnego ranka, tuż po wschodzie słońca, bracia Amary obudzili mnie głośnym pukaniem w bambusowe drzwi mojej chatki. Szybko okazało się, że cała rodzina wybiera się na odległe, położone w głębi buszu poletko po zbiory i uznali, że biały chłopak będzie idealnym, darmowym tragarzem, z którego przy okazji można się do woli pośmiać. Zaproponowali mi ten wyjazd z takimi uśmiechami, że naiwnie liczyłem na sielankowy piknik, tymczasem na miejscu wręczyli mi potężne, plecione kosze i kazali ładować do nich ciężkie jak głazy bulwy jammu. Przez kolejne godziny maszerowałem w morderczym tempie przez gęstą sawannę pod palącym afrykańskim słońcem, uginając się pod ciężarem, który dla jej braci-gigantów był piórkiem, a dla mnie testem na przetrwanie. Każde moje potknięcie o korzeń, każda walka z gigantycznymi owadami i momenty, gdy rozpaczliwie ocierałem pot z czoła, były kwitowane głośnym, serdecznym śmiechem całej rodziny, która miała z moich zmagań darmowe kino. I to właśnie wtedy, gdy byłem u kresu sił, oblepiony kurzem i błotem, Amara patrzyła na mnie w zupełnie inny sposób niż reszta. Myślę, że to właśnie tego dnia, widząc moją determinację i to, z jaką pokorą znosiłem docinki jej braci tylko po to, by być blisko niej, naprawdę mnie pokochała, mimo że doskonale wiedziała, jak brutalne konsekwencje grożą nam obu za złamanie surowych, plemiennych tradycji jej ludu.  Wszystko to działo się zazwyczaj w niedzielne poranki, kiedy nad całą okolicą unosił się ten niespieszny, leniwy klimat, a wszyscy wokół szukali odrobiny relaksu po morderczym tygodniu pracy. Podczas gdy jej bracia siedzieli w cieniu wielkiego drzewa mango, sącząc powoli słodkie wino palmowe i kpiąc ze sposobu, w jaki masowałem swoje obolałe od dźwigania plecy, Amara potrafiła znaleźć ten jeden krótki moment, by podejść do mnie niezauważona przez resztę rodziny. Przynosiła mi wtedy miskę z chłodną wodą i świeżo rozłupanego kokosa, a w jej dyskretnych, czułych gestach było więcej miłości, niż jakikolwiek facet mógłby sobie wymarzyć. Siedzieliśmy tak niedaleko siebie w to niedzielne przedpołudnie, słuchając szumu liści i śmiechu jej braci, udając przed całym światem, że jesteśmy dla siebie tylko obcymi ludźmi, choć  pod skórą obojga z nas płonął ogień, którego żadna plemienna tradycja nie była w stanie ugasić. Ta chwila spokoju, ten pozorny relaks pośród afrykańskiej codzienności, był jak cisza przed burzą, która miała nadejść i wywrócić nasze życie do góry nogami.

    Amara coraz częściej wymykała się do mnie po kryjomu, gdy noc przykrywała okolicę gęstym mrokiem, a zgiełk ulic wreszcie cichł. W końcu była już dorosłą kobietą i nie musiała nikomu z niczego się spowiadać, jednak szacunek do rodziny i ich surowych zasad zmuszał nas do tej nieustannej gry w chowanego. Z czasem, gdy te potajemne wieczory w mojej małej chatce stały się naszą codziennością, w mojej głowie zaczęła kiełkować niebezpieczna, ale piękna myśl. Praca na budowie w Abudży przestała  być tylko tym czasowym zleceniem na drugim końcu świata patrząc na Amarę, zacząłem wierzyć, że to surowe, gorące miasto pośrodku sawanny może stać się moim prawdziwym miejscem na ziemi. Zacząłem marzyć o czymś więcej niż tylko o kradzionych chwilach; w moich myślach pojawiały się  plany o zbudowaniu prawdziwego domu, o oficjalnych oświadczynach i o tym, by na stałe zapuścić korzenie w afrykańskiej ziemi u boku kobiety, która przywróciła mi chęć do życia. Pośród tego afrykańskiego upału, pyłu z budowy i wieczornych rozmów przy świetle lamp naftowych, po raz pierwszy od bardzo dawna poczułem się naprawdę bezpieczny i potrzebny. To było niesamowite uczucie, jakby cała ta mordercza harówka miała nagle głęboki sens, a do mojego poranionego serca po latach bólu wreszcie powróciła upragniona beztroska. Budząc się rano, nie czułem już tego ciężaru w klatce piersiowej, który towarzyszył mi od dnia, gdy straciłem was z oczu  zamiast tego miałem cel, miałem Amarę i ludzi, którzy mimo barier kulturowych przyjęli mnie do swojego świata. Przez tych kilka miesięcy żyłem w pięknej iluzji, że afrykańskie słońce zdołało wypalić całą moją przeszłość i dało mi czystą kartę, na której mogłem napisać zupełnie nowe, szczęśliwe życie. Choć mogłoby się wydawać, że na chwilę zapomniałem o tobie, to w głębi duszy wiedziałem, że jesteś  bezpieczny ze swoją mamą i jej rodziną. Ja niestety byłem wtedy mocno rozchwiany, niestabilny emocjonalnie i zostałem dosłownie z niczym. Narzuciłem na siebie tak ogromny ciężar, że zupełnie się w tym wszystkim zaplątałem. Wtedy, w tym całym moim zagubieniu, nie zauważyłem, że Marta i jej rodzina również oferowali mi podobne, stabilne życie  po prostu ogarnęła mnie taka ślepota, że zupełnie tego nie dostrzegałem.  Pewnego wieczoru, gdy siedzieliśmy w ciemności,  Amara  spojrzała na mnie i powiedziała, że jestem jak moneta, którą można interpretować na dwa zupełnie różne sposoby. Dostrzegła we mnie dziecko dwóch światów oraz człowieka o dwóch skrajnych osobowościach  jednej silnej, radosnej, pracującej na budowie, i drugiej, ukrytej głęboko w cieniu, pełnej żalu oraz tajemnic, do których nikogo nie chciałem dopuścić. Właśnie wtedy, z tym swoim niezwykłym, poważnym wyrazem twarzy, po raz pierwszy wyznała mi miłość. Słowa te brzmiały pięknie, ale zaraz po nich chwyciła mnie mocno za dłonie i ze strachem w oczach błagała, aby to wszystko pozostało między nami najgłębszą tajemnicą. Doskonale wiedziała, że jej bracia i tradycja ich ludu nigdy nie zaakceptowaliby tego uczucia, a nasza kradziona miłość była jak igranie z ogniem, który mógł w każdej chwili strawić nas oboje.

    Cały ten podniosły, romantyczny nastrój o dwóch stronach monety pękł jednak jak bańka mydlana zaledwie chwilę  później, gdy postanowiłem wyjść na twardego faceta z filmu i czule przytulić Amarę. W tym samym momencie z sufitu mojej chatki, prosto za kołnierz mojej koszulki, spadł gigantyczny, tłuściutki afrykański gekon. Moje skomplikowane, głębokie europejskie wnętrze w ułamku sekundy wyparowało, a ja zacząłem biegać wokół stołu, robiąc dzikie uniki i piszcząc tak rozpaczliwie, jakbym co najmniej walczył z lwem. Amara, zamiast płakać ze wzruszenia po wyznaniu miłości, musiała gryźć własną dłoń, żeby jej głośny śmiech nie postawił na nogi całej okolicy. Gdy w końcu udało mi się wygonić lokatora miotłą, siedziałem na podłodze zasapany i czerwony, a ona ocierała łzy rozbawienia, stwierdzając, że ta moja druga, ukryta osobowość boi się  jaszczurek bardziej niż ciężkiej harówki na budowie.  Ta cała serdeczność, wspólne  żarty na polu i zajadanie się  moimi naleśnikami miały jednak jedną, bardzo wyraźną granicę, której nie wolno mi było przekroczyć. Bracia  Amary polubili mnie jako kumpla z budowy, jako tego zabawnego Oyinbo, ale w ich oczach wciąż byłem tylko obcym przybyszem. Tradycja ich ludu była święta  siostra mogła wyjść wyłącznie za człowieka z ich plemienia, za kogoś, kogo zaakceptuje starszyzna. Gdy więc po kilku miesiącach sielanki jeden z sąsiadów przyłapał nas z Amarą na potajemnym pocałunku w cieniu chatki i doniósł o tym jej braciom, cała ta rodzinna sympatia wyparowała w ułamku sekundy. Ci sami potężni faceci, którzy jeszcze wczoraj śmiali się ze mnie przy winie palmowym, poczuli się śmiertelnie obrażeni. Ich honor został splamiony, a Amara, widząc furię w ich oczach, wiedziała, że nie będą ze mną dyskutować. Dlatego właśnie ta historia skończyła się  tak nagle i brutalnie  w tamtą pamiętną niedzielę, zamiast na kolejną kolację, musiałem z jedną torbą i przerażeniem w sercu biec na nocny autobus do Lagos, uciekając przed gniewem ludzi, których jeszcze kilka godzin wcześniej uważałem za swoją nową rodzinę.   I właśnie dlatego z tamtąd uciekłem  bez pożegnania, bez oglądania się za siebie, z sercem walącym jak oszalałe pod żebrami. Zostawiłem w Abudży wszystko, co przez te pół roku udało mi się  zbudować, i nigdy więcej tam nie wróciłem. Strach o własne życie wygrał z miłością, a świadomość, że mój powrót mógłby przynieść  Amary jeszcze większe kłopoty, zamknęła mi te drzwi na zawsze. To niesamowite, jak jedna chwila potrafi przekreślić miesiące beztroski i zamienić drugą rodzinę w śmiertelne zagrożenie. Wyjechałem, zabierając ze sobą jedynie wspomnienia, pęcherze na dłoniach po maczecie i ten wieczny, palący znak zapytania, który towarzyszy mi do dzisiaj za każdym razem, gdy myślę o tamtej afrykańskiej nocy.

  Na pewno jeszcze nie raz będę wspominał o Amarze i Nigerii, spisując swoje inne, dawne przygody, które los tak hojnie rozsypał na mojej drodze.

  Zawsze będę  Amarę, jej wspaniałą rodzinę oraz całą tę surową Nigerię wspominać z ogromną czułością w sercu. Nie ukrywam, że po tych wszystkich latach głęboko pragnę jeszcze tam wrócić, choćby na chwilę, ale zaraz potem dopadają mnie pytania, na które nie znam odpowiedzi. Czy po tylu latach w ogóle by mnie tam jeszcze poznali? Czy Amara ułożyła sobie życie, ma własną rodzinę i dzieci? Czy ucieszyliby się  na mój widok, czy może czas zatarł już  moje imię w ich pamięci? Dziś, siedząc wygodnie w fotelu z dala od tamtego afrykańskiego słońca, zamykam oczy i wspominam ten krótki, niezwykle intensywny i wspaniały epizod swojego życia. Nigdy wcześniej nikomu o tym nie opowiadałem, bo w dzisiejszym świecie pełnym cynizmu mało kto potrafiłby uwierzyć w taką historię  ale tobie, mój synu, zostawiam ją  jako dowód na to, że nawet w najciemniejszym momencie życia los potrafi postawić przed nami ludzi, którzy przywrócą nam wiarę w jutro.  Ta oraz wiele innych przygód z mojego życia zarówno te dawne wspomnienia,  jak i moje przyszłe plany czy zupełnie niezaplanowane zwroty akcji  są dla mnie ostatecznym dowodem na to, że naprawdę żyjemy. Jestem z ciebie ogromnie dumny, mój synu. I z całego serca liczę na to, że twoje własne życie również będzie pełne niesamowitych zwrotów akcji, wspaniałego humoru i przede wszystkim dobrej zabawy, bo tylko wtedy ma ono prawdziwy smak.